در میان دین‌های ایرانی، آتش در کیش زرتشت جایگاه ویژه‌ای دارد.

برخلاف آنچه که گروهی زرتشتیان را آتش‌پرست می‌دانند،

آتش یکی از مظاهر و نشانه‌های این دین و

بطور کلی محور ومرکز مناسک آن به شمار می‌آید.

همانگونه که درمیان مسلمانان خاک مقدس است

واز آن مهر نماز میسازند وبر آن سجده میکنند.

مرکزیت آتش در دین زرتشتی، شناخته‌شده‌ترین نمود این دین می‌باشد.

فردوسی، خدوندگار

حماسه‌ی ایران نیز در این باره چنین می‌سراید:

به یک هفته بر پیش یزدان بدند

مپنـدار کــــآتش‌پرستـــــان بدند

که آتـــش بدانگـــاه محــراب بود

شمار بسیار آتشکده‌ها و عبارت‌های بسیار در اوستا و

دیگر نوشته‌های دینی زرتشتیان، این

سخن را گواهی می‌کنند.

بنابراین زرتشتیان، ستایشگران آتش‌اند و نه پرستندگان آن.

به هرروی آتش‌های مورد ستایش مزداپرستان، گوناگون‌اند.